نگرانم از این راه پرخطر
نگرانم از این راه پرخطر همیشه می گفتم من آخرین حلقه تربیت بچه ها هستم. آخه من یه معلم تو مدرسه یا یه استاد تو دانشگاه چقدر میتونم رو بچه هایی که فنداسیون شخصیتیشون شکل گرفته تاثیر بذارم. خیلی از بچه ها منو قبول داشتن و دارن(آخه من کاریزماتیکم!!!{بمب اعتماد به نفس}) اما این تو ذاتشون تغییری ایجاد نمیکرد.
امروز فکر میکردم حالا به من یه نفر{امیرحسین قربونش برم را میگم الان دیگه یه نفرشده واسه خودش} را دارن میدن، یه آدم، یه انسان و میگن اینو از صفر صفر تو بسازش!! من!آدم سازی! دستو پام شل شد.خداییش. یاد اولین باری که کلاس رفتم افتادم. یه پایه را به من دادن گفتن ریاضی شون را از صفر بساز...
نگران شدم. شاید نگرانیم از جنس نگرانی های مادرانه نباشد.نگران نیستم از اینکه فردا امیرحسین بزرگتر میشود و دیگرتو آغوش من نمیخوابه. نگران نیستم که فردا پسر کوچولوم جیششو میگه یانمیگه. راه میوفته یا نمیوفته. دندون در میاره یا نمیاره... گرچه همه اینها نگرانی هم داره... نگران نیستم امیرحسین "بابا نان داد" را یادمیگره یا نمیگیره. نگران نیستم ٢٦ سال بعد تو جایی که باباش الان وایساده هنوز میگه "بابا نان داد" یا خودش نون در میاره... گرچه معتقدم "هر آن کس که دندون داد نون داد"...نگران نیستم از اینکه امیر جوانمن بیکار می مونه...معتاد نمیشه...زن گیرش میاد...
به این فکر می کنم برای تربیت باید برنامه استراتژیک داشت؟ درازمدت میان مدت کوتاه مدت بی مدت!!!هدف چشم انداز... به خودم نگاه میکنم.من بارها برنامه استراژیک و غیر استراتژیک نوشتم.. اما برنامه انسان سازی.نه! اصلا برنامه میخواد؟نمیخواد؟ هیچکدام؟
آخه برای آدم این موجود غیرخطی و طبیعتا آشفته توی این دنیای غیرخطی و آشوبناک* با کدوم مدل میشه برنامه نوشت؟ کی برنامه بنویسه کسی که خودش تو آشفتگیه؟! تو این دنیا که وقتی یه پروانه تو برزیل میپره هوا روی نوک ناف پسر من تو دل مامانش تاثیر داره،واقعا چکار باید کرد...
نگرانیم از اینه که این آدم نوساز تازه از کارخونه بیرون اومده دست من ناشی چطور آبندی میشه و رام جاده میشه{اونهایی که پیکان داشتن میدونن چی میگم}.رام جاده خدا... دغدغه من همینه.
پ ن:chaotic
